[ฟิคไม่แปล] - MACROSS 7 Count down to RE.FIRE!!
posted on 30 Nov 2009 20:55 by icys in Manga-Doujinshi
ตั้งใจจริงตอนแรกคือนั่งรอ macross f ภาคหนังโรงออกเป็นแผ่นซะที ปรากฏว่าคลั่งไม่นานก็ไปเจออัลบั้มใหม่เข้าของ Fire Bomber ที่เพิ่งออกเมื่อตุลานี้เอง เนื่องจากเจ้าของบล๊อกกเป็นคนชอบเพลงร๊อคอย่างแรง (
หน้าไม่ให้) เลยโดนเข้าไปหนึ่งดอกเต็มๆ
MACROSS 7 FIRE BOMBER - RE.FIRE!!
ตอนแรกฟังอาจจะสังเกตว่าเสียงคุณ Yoshiki Fukuyama เปลี่ยนไป แต่ฟังบ่อยๆก็ยังเป็นบาซาร่าเหมือนเดิม ตอนแรกก็ไม่ชอบนะพอคุ้นๆแล้วเลยชักติดใจ 
1. Dangan Soul
2. Burning Fire (OP Theme Macross Ultimate Fromtier (PSP) BY Yoshiki Fukuyama)
3. DAIMON
4. LOVE IT -A.D.2060-
5. Big Bang
6. Ready GO.
7. Song Of Eternity เพราะมาก
8. Hoshikuzu Highway
9. PLASTICS มิเลนเพลงนี้กลายเป็นสาวเปรี้ยวอมหวาน
10. Totsugeki Love Heart -A.D.2060-
11. MAGIC RHAPSODY มันส์สะเด็ด
12. Waiting for you
พยายามนั่งทำความเข้าใจพ่อบาซาร่าแล้วก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เนคคิ บาซาร่า ช่างเป็นพระเอกที่ไม่เหมือนใครเลยพับเผื่อยสิ 
อนึ่ง A.D. 2060 หมายความว่าอัลบั้มนี้ออกหลังเหตุการณ์ในมาครอสฟรอนเทียร์ 1 ปี แหมแสดงว่าป๋าบาซาร่ายังไม่โตเต๋ที่ไหนไกลเกินมิเลนซินะ ยังได้ร้องด้วยกันแล้วก็ไม่แยกวงซะด้วย
ลุ้นอยากให้เชอริลเจอกับบาซาร่าง่ะ...
วันนี้ที่ city 7 ฝนตกอย่างหนัก
มิเลนเลือกวันที่จะแวะมาหาบาซาร่าผิดวันแท้ๆเลย เธอจอดรถคู่ใจก่อนจะวิ่งฝ่าฝนไปที่ใต้หลังคาอพาทเมนต์พลางจามฮัดชิ้ว กุวาว่าพลางกระโดดออกมาจากผมเธอสะบัดน้ำออกจากขน
"อย่าสิกุวาว่า" เธอร้องก่อนจะจามอีกรอบนึง ไม่ไหวเลย ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุดของ Fire Bomber แต่เธอกลับต้องมาเปียกปอนแบบนี้ เป็นเพราะใครกันเนี่ย!! เธอคิดพลางฉุนกึก กระทืบบันไดขึ้นไปชั้นบนอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนจะเคาะประตูโครม
"บาซาร่า! บาซาร่า! ชั้นรู้นะว่านายอยู่ในนั้น เปิดประ--"
มิเลนไถลเข้าไปในห้องทันทีเมื่อประตูเปิดออก ทำให้ตัวเปียกปอนของเธอชนกับอกบาซาร่าเต็มๆ
"อะไรของเธอเนี่ย?" บาซาร่าพูดอย่างงัวเงียพลางจับเธอไม่ให้ล้ม
"ไม่ต้องมาทำไก๋เลยนะ! ฮ้าดชิ้ว---!!"
"นี่เธอสติดีรึเปล่าเนี่ย? คิดยังไงถึงออกไปตากฝนเล่น"
"ชั้นไม่อยากให้คนอย่างนายมาว่าชั้นหรอกนะ!"
บาซาร่าปล่อยให้มิเลนยืนบ่นต่อไป เค้าเหลือบตามองเธอสั่นดิ๊กๆก่อนปีนบันไดขึ้นหยิบผ้าให้ "เอ้า เช็ดซะ" เค้าโยนใส่หน้าเธอเต็มๆ มิเลนบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเช็ดผมเผ้า เธอล้วงกระดาษในถุงที่เธอซ่อนไว้ในเสื้อออกมา
"นี่ นี่ วันนี้นายต้องช่วยกันเกลาเนื้อเพลงนี้ด้วยนะ"
เสียงดีดกีต้าร์เบาๆแทรกเสียงฝนมาจากข้างบนบันได "อีกแล้วหรอ?"
"อีกแล้วหรอ! อีกแล้วน่ะสิ! นายรู้มั้ยว่าเราต้องเปิดตัวเพลงใหม่นี้ในคอนเสิร์ตครั้งหน้า! ชั้นควรจะเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วถ้านายไม่มัวแต่นอนน่ะ!"
"ชั้นกำลังใช้สมาธิต่างหาก"
"สมาธิหรอ!? ฮึ้ย---- ฮัดชิ้ว!"
"...เธอไม่เป็นไรแน่หรอ?"
"แน่สิยะ! ของแค่นี้! อ้ะอย่าเพิ่งมองลงมานะ"
มิเลนเอ่ยพลางบิดน้ำออกจากเสื้อก่อนจะใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิม จากนั้นเธอจึงปีนบันไดขึ้นไปข้างบน ฝนยังคงตกอยู่ บาซาร่ายังคงนั่งอยู่ที่เตียง ขูดเขียดโน๊ตลงบนกระดาษ เธอโน้มตัวเข้าไปดู
"นี่ๆ เพลงอะไรหรอ?"
"ไม่รู้สิ ยังไม่มีชื่อเลย"
"เห---? นายได้ไอเดียมาจากตอนไปดาวโซล่ารึเปล่า?"
"ก็ไม่เชิง"
"นี่ นี่ Angel voice เธอก็เอาไปร้องที่โน่นด้วยนี่?"
"อืม"
"นี่ นี่ ชั้นก็ได้ไอเดียด้วยนะ อยากให้เธอช่วยดูด้วย..."
"อืม"
"หนอยไม่สนใจชั้นเลย!"
"นี่เธอ" บาซาร่าเอ่ยพลางวางมือจากกีต้าร์และปากกา "ทำไมเธอแวะมาที่นี่ทุกวันตั้งแต่ชั้นกลับจากโซล่า"
"ไม่ใช่แค่โซล่านะ! นายยังไปเพ่นพ่านอีกตั้งหลายที่จนชั้นแกมลินตามหาแทบแย่! หัดสำนึกบ้างมั้ยว่าคนเค้าเป็นห่วง"
"ก็บอกว่าไม่มีอะไรซักหน่อย ชั้นก็ท่องเที่ยวไปเรื่อย"
"นาย... นาย... นี่มัน!!"
"หือ?"
"ถ้า... ชั้นไม่คอยมาดูนายชั้นก็กลัวนายจะหายไปอีกนี่..." มิเลนพูดพลางเบือนหน้าแดงๆของเธอหนี ทว่าคนถูกพูดถึงยังไม่รู้สึกอะไร
"ชั้นก็บอกก่อนไปทุกครั้งนะ"
ประโยคนั้นทำเอามิเลนฉุนกึก "ไอ้แบบนั้นไม่เรียกว่าบอกหรอกย่ะ! แล้วนายเคยบอกเวลากลับกับเค้าไม๊ล่ะ!?"
"แล้วชั้นกลับมาทุกครั้งมั้ยล่ะ?" บาซาร่าเอ่ยด้วยสีหน้าซังกะตาย พลางกลับไปง่วนกับเพลงต่อ
มิเลนชะงักและเงียบไป จริงสิ... ยังไงเค้าก็กลับมาเสมอที่ city 7 ที่ห้องๆเดิม ที่นี่ที่เดิม...
"นี่เธอ..." บาซาร่าเอ่ยเมื่อเธอเงียบไปพักใหญ่ "ถอดเสื้อออกซะ"
"เห!?!?"มิเลนไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว นี่เธอก็ไม่ใช่เด็กอายุ 15 อีกแล้วนะ บัดนี้เธออายุ 18 แล้ว ไม่ใช่แค่เด็กน้อยอีกต่อไป หรือว่าบาซาร่าคิดจะ...!! "ทะ-ทำไมล่ะ!?"
บาซาร่าถอนหายใจ "น้ำมันหยดลงกระดาษโน๊ตหมดแล้วน่ะสิ"
มิเลนรีบปัดกระดาษของเธอออกทันที "แล้วมี... เสื้อให้เปลี่ยนมั้ยล่ะ?"
เด็กเจ้าปัญหา... คอนสร้างปัญหาอยู่เรื่อย ถึงจะไม่เด็กก็เถอะแต่เธอก็ยังเด็กในสายตาเค้าอยู่ดี "รอแป้บ" เค้าเอ่ยพลางไปรื้อกล่องเสื้อผ้าก่อนจะโยนเสื้อขาวแขนยาวให้เธอ "เธอนี่มาทุกทีมีปัญหาตลอดเลยนะ"
"อะไรเล่า! ไม่อยาก...ให้มาหรอ?"
"ไม่ได้พูดยังงั้นซะหน่อย"
"...ฮึ!"
กุวาว่ากลิ้งเล่นบนเตียง บาซาร่านั่งดีดกีตาร์ขอบหน้าต่างพลางมองขึ้นไปบนฟ้าด้านบน มิเลนใส่เสื้อและกางเกงตัวเดียวเนื่องจากที่เหลือเปียกหมด นั่งบนเตียงขีดเขียนโน๊ตของเธอพลางพูดไปด้วย
"วันนี้ที่จริงคุณแกมลินนัดชั้นออกไปข้างนอกด้วย แต่พอสภาพอากาศยังงี้ชั้นก็เลยปฎิเสธเค้าไป แม่ก็เรียกชั้นไปดูตัวตลอดเลยน่าเบื่อที่สุด! แต่ก็นะแม่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ช่วงนี้เลยไม่อยากขัดใจเค้า... นี่ นี่แล้วเรย์กับเวฟิดัสไปไหนหรอวันนี้?"
บาซาร่านั่งเงียบซักพัก "รู้สึกก็จะเตรียมงานคอนเสิร์ตนั่นแหละ"
"นั่นสิเนอะ การกลับมาอีกครั้งของ Fire Bomber! มีแต่น่าคนเดียวที่ไม่ตื่นเต้นน่าเบื่อชะมัด"
บาซาร่ายังคงเงียบ เสียงกีต้าร์ดีดทำนองเพลงไม่คุ้นหู เค้าก็คงกำลังแต่งเพลงอยู่นั่นแหละ
"นี่ นี่"
"หือ?"
"นายไม่อยากเล่นกับพวกเราหรอถึง... ชอบออกไปข้างนอกนั่น" เธอเอ่ยพลางมองขึ้นไปในท้องฟ้า
"ไม่ใช่ยังงั้นหรอก" บาซาร่าเอ่ย "มันไม่เหมือนกัน"
"อะไรยังไ?"
"เด็กอย่างเธอไม่เข้าใจหรอก--"
"ชั้นไม่ใช่เด็กแล้วนะบาซาร่า!"
เสียงกีต้าร์หยุดลง มิเลนทำหน้าบูดบึ้งใส่ซะบาซาร่าตกใจ "ฮะ-เฮ้..."
"ชั้นไม่ใช่เด็กอายุ 15 อีกแล้วนะบาซาร่า เพราะนายนั่นแหละไปหนีเที่ยวตั้งหลายปี--- ฮ้าดชิ้ว!"
รู้สึกเธอคงจะเป็นหวัดแน่แท้ บาซาร่าส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย "เอาไว้ชั้นพิสูจน์เองดีกว่าน่า"
"พิสูจน์อะไรยะ?"
เค้าเหลือบตามอง "ก็ยังเด็กอยู่นี่นา"
มิเลนรีบก้มลงไปมองว่าเสื้อตัวเองหลวมโครกจนปล่อยอะไรหลุดออกมารึเปล่าก่อนจะหันไปตวาดอีกรอบพร้อมเขวี้ยงหมอนใส่ "นาย---นาย ตาบ้า! ทะลึ่ง!"
"เฮ้! อะไรของเธอ! ชั้นหมายถึงเธอยังชอบเถียงเหมือนเดิมต่างหาก!"
"อ่าวหรอ..."
"..."
"นี่ นี่ ขอโทษนะ"
"เรื่องอะไรล่ะ?"
"เรื่องที่...เข้าใจผิดเมื่อกี้...."
เค้าถอนหายใจ "ไม่เห็นต้องขอโทษนี่ ชั้นไม่ได้โกรธซะหน่อย"
"นี่ นี่"
"เธอถามเยอะไปแล้วนะ หนวกหูยังงี้จะแต่งเพลงกันได้ยังไง"
"หึ! ชั้นเงียบก็ได้"
"..."
"..."
"..."
"...นี่"
"หือ?"
"กาแล๊คซี่ที่นายไปเห็น... เป็นยังไงบ้างหรอ?"
บาซาร่าหยุดเล่นซักพัก และหันกลับมามองเธอ "... วิเศษสุดๆเลยล่ะ"
"นายชอบออกไปเพราะงั้นหรอ? ชอบผจญภัย?"
"ก็ไม่เชิง"
"แล้ว...เพราะอะไรล่ะ?"
"ชั้นอยากรู้ว่าเสียงของชั้นจะไปได้ถึงไหน แล้วเข้าถึงใครได้บ้าง"
มิเลนนั่งฟังอย่างตั้งใจ
"ต้องใช้ทำนองแบบไหนถึงจะเข้าถึงจิตใจของผู้คน นี่แหละเพลงของชั้น"
"... นายนี่"
"หือ?"
"เหมือนจะเปลี่ยนแต่ก็ไม่เปลี่ยนเท่าไหร่เลยนะ" มิเลนยิ้ม
"เธอก็เหมือนกันล่ะน่า" บาซาร่าเอ่ย
ทั้งสองนั่งเงียบซักพัก ต่างฝ่ายต่างนั่งฟังเสียงฝนตกและคิดเนื้อเพลงในหัว สักพักหนึ่งมิเลนรู้สึกเวียนหัว ตัวเริ่มรุ่มๆด้วยพิษไข้ มือที่ถำดินสอไว้ก็คลายออกก่อนจะสลบไปบนเตียงในที่สุด
"...เฮ้"
"หือ.."
บาซาร่าก้มลงมามองเธอพลางดึงผ้าห่มมาให้ "เป็นไรมากป่ะเนี่ย?"
"....ยุ่งน่า"
"นี่ไหนบอกว่าจะแต่งให้เสร็จพรุ่งนี้ไง?"
"...ก็เพราะนายนั่นแหละ"
"เรอะ?" ยังละเมอมาโทษคนอื่นอีก
"...ไม่มีแรงเลย..." แล้วมิเลนก็หลับไปต่อ บาซาร่าถอนหายใจ นี่โตป่านนี้ยังต้องให้ดูแลอีกหรอเนี่ย
"...บาซาร่า"
"หือ?"
"อย่าไปไหนอีกนะ..."
".........."
"...นะ..."
"...อือ..."
พูดจบบาซาร่าก็เดินออกไปจากห้องทั้งๆที่ฝนยังตก กุวาว่ากระโดดตามเค้าไปด้วย
มิเลนตื่นขึ้นมาอีกทีพระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้วฝนก็หยุดตกแล้ว เธอขยี้ตาอย่างงัวเงียพลางดึงผ้าห่มออก เธอยังอยู่ในเสื้อขาวตัวโคร่งของบาซาร่า ในห้องของเค้า... ที่มืดสนิท หรือว่าเค้าหายไปไหนอีกแล้ว!? มิเลนสะดุ้งทันทีแล้วรีบปีนลงบันได
"หนอย ชั้นไม่ปล่อยไปหรอกนะคราวนี้---ว้าย!!"
มิเลนลื่นตกจากบันไดข้างบน ในจังหวะเดียวกันบาซาร่าก็ถือแก้วกับถุงอะไรซักอย่างเปิดประตูเข้ามาพอดี
"มิเลน!!"
สาวน้อยร่วงลงมาในแขนของบาซาร่าพร้อมกับเสียงแก้วแตก เรย์รีบวิ่งเข้ามาดู เวลฟิดัสตามมาติดๆพร้อมกับเอาไม้กลองเคาะสวิชต์ไฟ หลอดไฟกระพริบซักพักก็จะสว่างทั่วห้อง
"เป็นอะไรรึเปล่า?" เรย์ถาม
"...อูย"
"ยัยนี่...ทำอะไรของเธอเนี่ย"
มิเลนลืมตาขึ้นมาอีกก็พบตัวเองก็บาซาร่าหิ้ว(อุ้ม)อีกแล้ว เจ้าตัวโยนข้าวของในมือทิ้งหมดและวิ่งเข้ามารับเธอไว้นั่นเอง เศษแก้วกระจายเต็มพื้นและมีรอยเลือดออกมาจากเท้าของบาซาร่าด้วย
"คือ--คือว่าชั้น..."
"จะโทษกุวาว่าอีกใช่มะ?" บาซาร่าหยอก
"ไม่ใช่นะ! ชั้นแค่สงสัยว่านายไปไหนต่างหาก"
"เรย์ เอายายนี่ไปส่งบ้านทีสิ แรงดีแบบนี้คงไม่ต้องกินยาแล้วมั้ง"
"อืมได้ซิ"
"เอ๊ะ!? เดี๋ยวซิชั้นยังแต่งเพลงไม่จบเลยนะ!"
"เธอจะบ้าหรอ มันดึกแล้วนะ"
"แล้วนายไม่ไป...เดินไปส่งชั้นหน่อยหรอ"
"เหอะ" บาซาร่าวางมิเลนนอกห้องทันทีแล้วปิดประตูใส่ ทำเอามิเลนสะดุ้ง
"เค้าโกรธซิเนี่ย..."
"ไม่หรอก" เรย์เอ่ย "ให้เค้าทำแผลซักพักเถอะ"
"เอ๊ะ!? เค้าบาดเจ็บหรอเมื่อกี้! หรือว่าแก้วบาด ถ้างั้นมันก็เป็นความผิดชั้น..."
"แต่ว่ามันดึกแล้วนะ เธอยังมีเวลาอีกประมาณ 4 วันกว่าจะถึงวันจริงนะ"
"..แต่ว่า ชั้น... อยากทำให้มันเสร็จ"
เรย์เงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้า "เอางั้นก็ได้นะ"
"อื้อ! ขอบคุณนะเรย์ ชั้นรับรองว่าจะไม่รบกวนเค้าเลยคืนนี้"
"เดี๋ยว---นี่เธอจะอยู่ทั้งคืนเลยหรอ?" เรย์พูดไม่ทันจบมิเลนก็วิ่งกลับเข้าไปห้องบาซาร่าอีกแล้ว ตามมาด้วยเสียงทะเลาะโวยวายของสองคนนั่นเล็กน้อย เรย์ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง เวลฟิดัสก็แยกไปกลับห้องเหมือนกัน
fly high kuroi fly high sora ni
fly high hikari tsuki nuke ru
save me yume to save me kimi ni
save me kokoro toki houtta rata
บาซาร่าพึมพำเนื้อร้องก่อนจะลงมือขีดเขียนในภาษาที่เค้าเท่านั้นเข้าใจ (กรุณาดูลายมือท่านตอนแต่ง My soul for you เด่ะ ทำไปได้) มิเลนก็ดีดเบสของเธอคลอ
"นี่เพลงเร็วหรอ?"
"อือ"
บาซาร่าหยิบโน๊ตอีกแผ่นขึ้นมาจากกองกระจัดกระจายบนเตียง และลองร้องตาม
o mae noinai sekai nante?honoo no kie ta sekai nante
amarinimo sabishi sugirukara
I'll be waiting for you
"นี่" มิเลนเอ่ย "ทำไมนายถึงแต่งเพลงรักล่ะ?"
"ทำไมล่ะ?"
"แต่ละเพลงของนายมันเศร้าทั้งนั้นเลยน่ะสิ!"
"ก็ชั้นชอบของชั้นนี่"
"นี่"
"อือ?"
"นายอกหักหรอ?"
"เปล่านี่"
"งั้นนายร้องให้ใครกันล่ะ?"
"เธอ..." บาซาร่าเอ่ยช้าๆ "...หนวกหูจริงๆเลย"
"ว่าไงนะ!?"
บาซาร่ามองจ้องไปในอวกาศอีกแล้ว มิเลนยังจำโปรโตเดวิลที่ชื่อว่าซีวิลได้ ถ้าให้พูดจริงๆ หัวใจของบาซาร่าคงลอยไปกับเธอคนนั้นแล้วหรือ? มิเลนซึมพอคิดถึงเรื่องนั้นก่อนจะเขียนเพลงของเธอต่อ
"นี่?"
"เห?" มิเลนเงยหน้าขึ้นมามอง
"เอาเพลงเธอมาให้ดูหน่อยซิ"
มิเลนยื่น Song of Eternity ที่แต่งค้างอยู่ให้ บาซาร่าเอามาอ่านโน๊ตแล้วลองคลอกีต้าร์ตาม
"ไม่เลวนี่"
"หึหึ~"
"แต่ใช้คอร์ด A ตรงนี้มันโดดไปหน่อยนะ"
"อ้ะหรอ? งั้นชั้นแก้ก็ได้"
"เอ้า" บาซาร่ายื่นให้
"ขอบใจนะ"
"แล้วทำไมเธอถึงแต่งเพลงรักล่ะ?"
"ก็... ก็ชั้นอยากแต่งนี่!"
"เหอะ..."
"นี่..."
"หือ?"
"ชั้น...อยากร้องเพลงคู่กับนายนะ"
"อือ"
"หมายถึง... เพลงคู่ที่ร้องพร้อมกันน่ะ!"
"อือ"
"ชั้น..."
"หือ?"
"..."
"..."
"ง่วงแล้วอ่ะ"
"ก็นอนซิ"
"นายยังเจ็บเท้าอยู่มั้ย?"
"สบายมาก แผลแค่นี้"
"นี่"
"หือ?"
"ขอไปนอนข้างๆได้มั้ย?"
บาซาร่าเงยหน้าขึ้นมากจากโน๊ตเพลงก่อนจะบอกว่า "เกะกะ"
"อะไรเล่า!! ก็เผื่อชั้นคิดอะไรขึ้นมาได้นี่นาจะได้ช่วยเขียน!"
"...ตามใจ"
มิเลนลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ บาซาร่าเขยิบเอาหลังพิงกำแพง ปล่อยให้สาวน้อยก้มๆมองๆ โน๊ต
"นี่..."
"อือ?"
"เราจะได้เป็น Fire Bomber กันต่อใช่มั้ย?"
"แน่นอน ไม่ว่ายังไงก็จะทำให้ทุกคนฟังเพลงต่อไป ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไงก็ตาม"
"ชั้นไม่เข้าใจนายซะเลย...."
"อือ"
"นี่"
"หือ?"
"ง่วงมากๆเลยอ่ะ"
"ก็นอนซิ"
"นอนตักนะ?"
"อย่ามาโดนแผลที่เท้าชั้นละกัน"
มิเลนยิ้มพลางกระเถิบเข้าไปใกล้อีก ส่วนกุวาว่าไปนอนที่หัวเตียงแล้ว
"นายก็อย่าลืมพักผ่อนล่ะ"
"อืม"
"..."
"..."
"..."
มิเลนหลับสนิทบนตักของบาซาร่า ส่วนเจ้าตัวนั้นยังง่วนเขียนโน๊ตต่อ พลางพึมพำบ่นว่ายัยตัวยุ่งเอ้ย... แต่บาซาร่าก็ไม่ขยับเลยปล่อยให้มิเลนนอนหลับอย่างสงบสุขต่อไป เสียงกลองของเวลฟีดัสยังแว่วมาเบาๆจนกระทั่งเช้า
for pride and glory ima ai niyuku
nagashi ta namida ha fuke baii
itsumademo utau nosa mada kesshite todoka nu yume wo
kanae ru song for you and me
Continue to RE.FIRE!!
