.: V e n e t i a n G l a s s :. โลกกระจกแก้ว

คำเตือน : แปลมาจากเกมส์rated M คำพูดบางอันอาจจะรุนแรงไปโปรดใช้วิจารณญาณ
ถ้าแปลตรงไหนผิดโปรดท้วงด้วย ไม่ถนัดแสลง (อันที่จริง ไม่ถนัดอะไรเลยในการแปลครั้งนี้ T_T)
Credit : Lunadea, Urban

มูฟวี่ทั้งหมด แน่นอนว่าสปอย!!

========================================================

:: MISSION 1 :: BIRDS OF A FEATHER ::

<นีโร่ซึ่งอยู่ในสภาพเข้าเฝือกแขนขวาจะเข้ามาทันเพลงจบพอดี ก่อนจะนั่งกวนประสาทคนข้างๆจนครีโด้แอบมองอย่างเคือง>

แซงทัส: 2,000 ปีก่อน...อัศวินปีศาจนามว่าสปาด้าหันหลังให้กับฝ่ายอธรรมและต่อสู้เพื่อปกป้องมวลมนุษย์ ขอให้เรานึกถึงความกล้าหาญและเสียสละของเค้าเสมอ หากเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อนเกิดขึ้นอีกครั้งระหว่างเรากับอสูรร้าย พวกเรามนุษย์ที่อ่อนแอเอ๋ย คงจะต้องพ่ายแพ้ย่อยยับอย่างแน่นอน...

<คีรีย์จะเดินมานั่งกับนีโร่และเจอห่อของขวัญที่นีโร่วางไว้ให้จึงยิ้มออกมา>

แซงทัส: ข้าจึงขอร้องพวกท่าน! เมื่อยุคมืดมาเยือนอีกคราขอให้วิงวอนต่อพระเจ้า ให้ปกปักษ์พวกเราด้วย มาร่วมอธิษฐานกันเถิด!

คีรี่ย์: นีโร่... ไปไหนหรอ?

นีโร่: ชั้นไม่อยู่ล่ะ

คีรี่ย์: แต่ยังไม่เสร็จพิธีเลยนะ

นีโร่: ฟังคำสวดพวกนี้แล้วชั้นง่วงนี่

<ทั้งคู่กำลังจะเดินออกไป แต่แล้วดันเต้จะพังกระจกบนเพดานแล้วโดดลงมาสังหารแซงทัส>

ครีโด้: ท่านสันตะปาปา!!

<นีโร่รีบดึงคีรีย์ออกจากที่นี่จนเธอทำของขวัญตก ครีโด้และพวกทหารจะเข้าไปสู้กับดันเต้ แต่สู้ไม่ได้ซักคน ครีโด้จะเข้าไปหาศพของแซงทัส>

ครีโด้: ไม่นะ!

<ดันเต้ก้าวเข้าไปหาครีโด้ จนคีรีย์ทนไม่ได้รีบวิ่งไปหาพี่ชาย>

คีรี่ย์: ครีโด้!

นีโร่: คีรี่ย์!

<ดันเต้หันมามอง แค่มองเองนะ นีโร่หึง เอ้ย กลัวคีรีย์โดนทำร้ายจึงกระโดดถีบขาคู่ใส่หน้าดันเต้ (โอ้ แอบสะใจ)>

คีรี่ย์: นีโร่!

นีโร่: คีรี่ย์! หนีออกไปพร้อมกับพี่ซะ!

ครีโด้: ชั้นจะรีบส่งกองหนุนมา! ตรึงหมอนั่นไว้ก่อนนะ!

นีโร่: เฮอะ ชั้นไม่รอหรอก

<สู้กันอย่างเมามัน>

นีโร่: ไม่คิดจะเล่นกันแบบแฟร์ๆเลยนะเพื่อน จะยั่วโมโหไปถึงไหน

<นีโร่จะใส่กระสุนใหม่ และเริ่มสู้ด้วยดาบ>

นีโร่: คงจะไม่หนำใจสินะ แกจะถือดาบไว้ทำไมถ้าไม่คิดจะใช้น่ะ?

<นีโร่จะ...เร่งเครื่องดาบ - -? บรื้นๆ ดันเต้เลยทำท่าบรื้นๆเลียนแบบ กวนนัก -*- สู้กันจนดาบนีโร่หลุดมือเลยยกแขนขวาขึ้นมารับดาบ เกิดพลังสั่นสะเทือนขึ้น และนีโร่จะสู้ด้วยเดวิลบริงเกอร์>

ดันเต้: แอบมีลูกเล่นในแขนด้วย

นีโร่: นึกว่าใบ้ซะแล้วนะแก งั้นลองชิมนี่หน่อยละกัน!

ดันเต้: ดูเหมือนว่านาย - -

<ก่อนจะพูดจบนีโร่ก็ขว้างดาบยักษ์มาเฉี่ยวหัวดันเต้>

นีโร่: ไม่อยากจะขัดหรอกนะ แต่ชั้นต้องจัดการแกให้ได้ก่อนพวกทหารจะมา!

ดันเต้: อยากหาคนเล่นด้วยงั้นสิ? ก็ได้ ชั้นเองก็ว่างๆอยู่พอดี

นีโร่: เก๋านักล่ะสิ? ...อย่างแกแค่ 2 ทีก็นอนหมอบแล้วเฟ้ย

ดันเต้: พูดไปเหอะ ไอ้หนู

<นีโร่ใช้เดวิลบริงเกอร์สู้จนรีเบลเรี่ยนกระเด็น ดันเต้เสียหลักนีโร่จึงจิกผมแล้วกระหน่ำชกใส่หน้าก่อนจะเขวี้ยงไปที่รูปปั้นแล้วปักซ้ำด้วยดาบ พอเห็นดันเต้นิ่งเหมือนตายจึงเดินหันหลังไป>

ดันเต้: ค่อยยังชั่ว...

<นีโร่จะตกใจหันมา>

ดันเต้: รู้สึกคงต้องพูดว่า ประมาทไปหน่อย...

นีโร่: แก ไม่ใช่มนุษย์ใช่มั้ย?

ดันเต้: ก็เหมือนกันแหละ ทั้งชั้น แก ...แล้วก็พวกนั้น

<นีโร่จะหันไปมองศพทหารและพบว่าพวกนั้นเป็นปีศาจปลอมตัวมา>

ดันเต้: แต่นายจะมีบางอย่างแปลกกว่าพวกนั้นหน่อยนะ...

นีโร่: พูดอะไรของแก!

ดันเต้: เดี๋ยวต่อไปก็รู้เองน่า แต่ตอนนี้...ต้องไปก่อนล่ะ

นีโร่: เฮ้!

ดันเต้: อาดิโอส ไอ้หนู

------------------------------------------
:: MISSION 2 :: LA PORTE DE L'ENFER ::
------------------------------------------

<พวกทหารเข้ามาสำรวจพื้นที่ คีรี่ย์จะลากหีบใส่ดาบเข้ามา>

นีโร่: เอามาให้ชั้นหรอ?

คีรี่ย์: ครีโด้ขอร้องมาน่ะ เธอคนนี้คิดถึงเธอแย่เลยนะ

นีโร่: ขอบใจนะ นี่เป็นสุดยอดดาบที่นักรบต้องการเลยล่ะ

<คีรี่ย์เดินไปแกะกล่องของขวัญที่ทำหล่นไว้ นั่นคือสร้อยคอทอง เธอจะยิ้มและสวมไว้ในคอ>

นีโร่: ปราสาทฟอจูน่าสินะ?

ครีโด้: พยานที่เห็นบอกมาน่ะ

นีโร่: หมอนั่นคงขึ้นจากนรกมาเดินเที่ยวถ่ายรูปมั้ง

ครีโด้: ยังจะพูดเล่นอยู่อีก นายต้องจับเค้าให้ได้

นีโร่: เชื่อผมสิ ผมทำได้อยู่แล้ว

คีรี่ย์: ระวังตัวด้วยนะ เธอยังไม่หายดีเลย

นีโร่: ไม่มีเวลาแล้ว งานด่วนนี่

<นีโร่จะเห็นคีรีย์ใส่สร้อยคอแล้วเลยยิ้ม>

นีโร่: คงต้องรีบไปสะสางให้เสร็จน่ะนะ

ครีโด้: ชั้นจะกลับไปที่ศูนย์บัญชาแล้วรายงานก่อน

<จู่ๆโบสถ์จะสั่น ทั้งหมดจึงออกไปข้างนอก>

ชาวบ้าน: ช่วยด้วย!

<ชาวบ้านจะวิ่งหนีปีศาจ พอเห็นสีหน้าของคีรีย์แล้วนีโร่จึงรีบเข้าไปช่วยชาวบ้านทันที>

นีโร่: หมอนั่นหรอ?

ครีโด้: ไม่....ไม่รู้สิ

นีโร่: ครีโด้ ดูแลคีรี่ย์ด้วย ชั้นจะจัดการเอง!

ครีโด้: เราต้องอพยพคนไปที่ศูนย์ทั้งหมด รีบไปรายงานซะ และนาย...ระวังตัวด้วย!

นีโร่: รู้แล้วล่ะน่า!

<คีรีย์เห็นเด็กคนนึงยืนร้องไห้จึงรีบวิ่งเข้าไปหา พวกปีศาจจึงหันมาโจมตีเธอ แต่นีโร่จะเข้ามาขวางทัน (หวงจริงนะไอ้นีโร่)>

ครีโด้: คีรี่ย์! ไปซะ! ออกไปจากที่นี่!

คีรี่ย์: นีโร่!

<เมื่อทุกคนไปหมดแล้ว นีโร่จึงดึงแขนเสื้อโชว์แขนขวา>

นีโร่: อย่าใจร้อนไป...



นีโร่: นี่คงจะเซฟเวลาไปอีกหน่อย

<เมื่อเข้ามาในปราสาท พบไอเทม แล้วมันจะถูกดูดเข้าไปในแขนขวา>

นีโร่: อะไรเนี่ย?

<มาที่โรงงานร้าง นีโร่กดปุ่มยังไงก็ไม่ทำงานเลยยิงทิ้ง>

นีโร่: บ้าจริง!

<ปรากฎว่าเครื่องทำงานจนได้ ไอ้เครื่องมาโซ -*- จนมาถึงแอเรียของเฮลเกต>

นีโร่: ให้เดานะ มีปีศาจมาอีกแล้ว

เบลเรี่ยน: อาาา...ไม่ได้มาซะนาน โลกมนุษย์...

<นีโร่จะเดินผ่าน สะบัดดาบเดียวไฟแถวนั้นก็ดับหมด>

เบลเรี่ยน: น่าสนใจนี่...

นีโร่: ไฟมันไม่ดีต่อผิวชั้นนะ ยิ่งแพ้แดด ไม่เคยดำด้วย

เบลเรี่ยน: เมื่อ 2,000 ปีก่อนยังไม่มีเด็กปากดีอย่างแกเลย

นีโร่: งั้นกลับไปรออีก 2,000 ปีมะ?

เบลเรี่ยน: หุบปาก! มนุษย์ผู้โง่เง่า แกจะไดนไฟความโกรธของเบลเรี่ยนผู้นี้ แผดเผาให้เป็นจุล!

<เมื่อนีโร่ชนะ>

เบลเรี่ยน: แขนนั่น...แกไม่ใช่มนุษย์!

นีโร่: อย่าถาม ชั้นก็ยังงงๆกับมันอยู่เลย

เบลเรี่ยน: แกเองก็เหมือนกับเค้า...

นีโร่: และ"เค้า"คนนั้นคือ...?

เบลเรี่ยน: ชั้นต้องกลับไปรักษาตัว...

นีโร่: เฮ้ย!

<เบลเรี่ยนจะกลับเข้าไปในเฮลเกต>

---------------------------------------
:: MISSION 3 :: THE WHITE WING ::
---------------------------------------

<สาวปริศนาจะโผล่มาจัดการปีศาจ แต่ละท่าช่าง...-_- เหลือตัวสุดท้ายนีโร่จะยิงทิ้งแทน>

???: ต้องขอบคุณสินะ

<ตอนนี้ไม่รู้เลยว่านีโร่มันเขินยังก๊ะเด็กๆ =w=" โว้ยยยยยยยยยยยยยอ้ากกกกกกกกกกกกกกก Damage อย่างสูง~>

นีโร่: ทางลัทธิส่งเธอมาหรอ...? ไม่เคยเห็นหน้าเลย

???: เด็กใหม่น่ะ กลอเรีย

<เธอจะยื่นมือมาเชคแฮนด์ แต่นีโร่ไม่ยอมจับมือ (ก็มือขวาเป็นเดวิลนี่ฟ่า)>

กลอเรีย: นีโร่ใช่มั้ย? เคยได้ยินข่าวลือมานิดหน่อย

นีโร่: ก็มีกันบ้าง

กลอเรีย: หลายๆเรื่อง เธอขึ้นชื่อมากนะ (เรื่องปากเสียใช่มะ)

นีโร่: แล้วเป็นไง? เจ้าปีศาจพวกนี้มาจากไหน?

กลอเรีย: มันก็แปลกนะ ...ยิ่งฆ่ามากเท่าไหร่ ยิ่งเจอมากขึ้นเท่านั้น

<เธอจะเก็บมีที่ต้นขา ทำเอานีโร่ต้องแอบมอง>

นีโร่: งั้นเธอจัดการเรื่องนั้นละกัน ชั้นมีธุระต้องไปต่อ

กลอเรีย: ชั้นจะไปรวมพลกับคนอื่น คอยจัดการพวกมันเอง ขอให้พระเจ้าคุ้มครองนะจ้ะ

นีโร่: พระเจ้าหรอ...

<นีโร่เข้ามาถึงห้องหนังสือ>

นีโร่: ไม่ยักรู้ว่าหมอนี่เป็นหนอนหนังสือ...

<มีชุดเกราะของทหารเดินเข้ามาข้างหลัง นีโร่หันกระบอกปืนใส่ก่อนจะเก็บปืน>

นีโร่: ย่องเข้ามาแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนยิงหรอก นายมาหาหมอนี่ด้วยหรือว่ามาล่าปีศาจล่ะ?

<เค้าไม่ตอบอะไร>

นีโร่: เป็นพวกไม่พูดหรอ เฮอะ...น่ารำคาญจริง

<หอกแทงใส่นีโร่ทันทีแต่นีโร่เอาหนังสือขึ้นมารับ>

นีโร่: ทักทายอย่างเป็นมิตรมากเลยนะ! ถ้าอยากจะสู้นักล่ะก็ เข้ามาเลย!

<เมื่อชนะจะพบว่าข้างในเป็นแค่เกราะว่างเปล่า>

นีโร่: ว่างเปล่าหรอ...พวกปีศาจที่สิงในชุดเกราะพวกเดียวกับเรา...ชิ แย่ชะมัด

------------------------------------
:: MISSION 4 :: COLD BLOODED ::
------------------------------------

<นีโร่เข้ามาแฟรี่ 2 ตัวกำลังยั่วยวนอยู่>

นีโร่: หิมะนี่ต้องเป็นของปีศาจแน่

<สู้ไปซักพักกมันจะกลายร่างจริง>

นีโร่: นี่ตัวแกจริงๆซินะ...

บาเอล: แกเก่งกว่าที่เห็น แถมยังปากดีอีก

นีโร่: ขอทีเหอะปากชั้นไม่ใหญ่เท่าแกนะ

บาเอล: เจ้าโง่! คิดว่าชั้นแคร์คำพูดแกหรอ!?

นีโร่: แค่สู้กับแกก็เป็นรอยด้างพร้อยในชีวิตแล้วล่ะ

บาเอล: ชั้นจะฆ่าแก!!

<เมื่อนีโร่ชนะ>

บาเอล: แกคิดว่า...แก...ชนะเรอะ!? ไม่มีทาง! ไอ้เด็กบ้า...

นีโร่: แต่ชั้นว่าชั้นชนะแล้วนี่

บาเอล: พี่น้องข้า...จะมา! พวกข้า - -

<นีโร่จัดการต่อยให้ม่อง>

นีโร่: เหม็นชะมัด เดี๋ยว... เมื่อกี้มันบอกว่า"พี่น้อง"มันหรอ?

<ในเฮลเกตมีเจ้าพวกนี้เดินมาอีก 2 โขลง>

นีโร่: โหแฟร์สุดๆ! ชั้นต้องสู้กับพวกแกอีกหรอเนี่ย?

<นีโร่จัดการหยุดพวกมันไม่ให้ออกมาแล้วปิดประตู>

นีโร่: โทษนะเพื่อน! ปิดบริการแล้ว!

---------------------------------
:: MISSION 5 :: TRISAGION ::
---------------------------------

<ครีโด้จะเฝ้าศพของสันตะปาปา แล้วจู่ๆเค้าจะฟื้นขึ้นมา>

ครีโด้: ตื่นแล้วสินะครับ

แซงทัส: ครีโด้

ครีโด้: ผมส่งคนไปจับดันเต้แล้ว เหลือแค่รอเท่านั้น

แซงทัส: เค้ามาจนได้...โชคดีที่ชั้นทำพิธีสู่สวรรค์แล้ว

???: ท่านสันตะปาปา...! ท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว!

<อัคนัสจะวิ่งมาหาแต่ครีโด้กั้นไว้ อีกหนึ่งDamge...เลขากล้าม...>

อัคนัส: แกส่งเจ้าเด็กอวดดีนั่นไปหาดันเต้?

ครีโด้: สงสัยชั้นหรอ?

อัคนัส: ใช่! ถ้าหมอนั่นไปที่โรงงานของชั้น ละ-ละ-ละ-ละ-แล้วทำมันพังล่ะ?

ครีโด้: เราควรคำนึงถึงการจับกุมดันเต้เท่านั้น

อัคนัส: หนอยกะ-กะ-กะ-กะ-แก...

แซงทัส: ครีโด้

ครีโด้: ครับท่าน

แซงทัส: เรียกทุกคนมา ชั้นต้องชี้แจงทุกคนว่าชั้นไม่เป็นไรแล้ว

ครีโด้: ได้ครับ

-----------------------------------
:: MISSION 6 :: RESURRECTION ::
-----------------------------------

<นีโร่จะมาที่โรงงานของอัคนัสจนได้>

อัคนัส: แกมาจริงๆด้วย.

นีโร่: แกเป็นใครน่ะ?

อัคนัส: ชั้นคือ อัคนัส คอยทำงานเบื้องหลัง มีไม่กี่คนหรอกที่ระ-ระ-ระ-ระ-รู้จักชั้น

นีโร่: ตลกดีนะ ถ้าคนที่ทำตัวลึกลับขนาดนั้นมาเดินแกร่วอยู่ในโรงงานสกปรกแบบนี้

อัคนัส: 'โรงงานสกปรก'!? ระวังคำพูดด้วย! ปากเสียอย่างที่ได้ยินมาเลยนะแก ไม่ตะ-ตะ-ตะ-ตะ-ตายดีแน่!

นีโร่: โหดร้ายจังนะ จะฆ่าชั้นเพราะแค่คำพะ-พะ-พะ-พะ-พูดน่ะ (ok วอนบาทาดีมากนีโร่)

<ปีศาจจะโผล่มาจากกำแพง นีโร่จะสู้กับมัน>

นีโร่: เยี่ยม ปีศาจอีกแล้ว

อัคนัส: ทั้ง-ทั้งหมดนี้ครีโด้เป็นคนทำ... ครีโด้สั่งให้แกตามดันเต้... ครีโด้เป็นคนส่งแกมาที่นี่!

นีโร่: ดันเต้...? หมายถึงคนที่ฆ่าสันตะปาปาหรอ? เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!?

อัคนัส: ชั้นไม่ตอบแกหรอก ไหนๆเดี๋ยวแกก็จะตะ-ตะ-ตะ-ตะ-ตายแล้วนี่

นีโร่: ชิ ไม่หรอก

<นีโร่จะพังกระจกเข้ามา>

อัคนัส: นะ-นะ-นะ-นะ-นั่นมันพลังปีศาจ! เป็นไปได้ไง...?

นีโร่: ตาชั้นพูดหรอก ไอ้บ้า ตอบคำถามซะว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่?

อัคนัส: ช่างสวยงาม...สุดจะบรรยาย!

<หมายถึงเดวิลบริงเกอร์ เนโร่จะขยะแขยงจนเดินถอย แต่อัคนัสเดินตาม>

นีโร่: OK นี่แกฟังชั้นบ้างมั้ย?

อัคนัส: ถ้านายตอบชั้น ชั้นก็จะตอบนาย

อัคนัส: ไม่กี่ปีมานี่ชั้นค้นคว้าเกี่ยวกับพลังของปีศาจ หากควบคุมมันได้ เราก็จะปกครองโลกนี้ได้! และนั่นคือพระประสงค์...ของสันตะปาปา!

นีโร่: สติแตกหรอ ...ลองสั่งการสมองซะใหม่นะ เพราะสันตะปาปาตายแล้ว

อัคนัส: อาาา แต่ท่านเกิดใหม่ ในฐานะเทวทูตไง!

นีโร่: เทวทูต...?

อัคนัส: และอีกไม่นาน..ชั้นก็ด้วย

<นีโร่จะสงสัย แต่ลูกน้องของอัคนัสจะบินเข้ามาเอาดาบปักใส่และตรึงไว้กับกำแพง>

อัคนัส: ดูซิว่าผลการทดลองของชั้นได้ผลนะ? ดู! เกราะที่สวยงามพวกนี้! แกไม่รู้หรอกว่าทำให้เกราะมีชีวิตยากขนาดไหน ชั้นต้องจับปีศาจมามากมายไหนจะดึงวิญญาณและควบคุมมันอีก ไหนจะเรียกมันมาท่โลกนี้อีก!

นีโร่: เรียกหรอ...? ถ้างั้นแก....ก็เป็นสร้างเฮลเกตพวกนั้น!

อัคนัส: ใช่ ใช่ เฮลเกต! ชั้นสร้างเป็นตัวทดลองสำหรับเกตที่แท้จริงน่ะ แต่ถ้าได้ศึกษาจากเดวิลอาร์มล่ะก็ อีกไม่นานชั้นต้องสร้างได้แน่...

นีโร่: แก พูดถึงอะไร..?

อัคนัส: พักซักหน่อยนะ

<ชุดเกราะจะบินเข้ามาแทงนีโร่อีกครั้ง>

อัคนัส: ไม่นานแกจะเป็นหัวข้อทดลองใหม่ของชั้น โดยเฉพาะแขนขวาแก...

นีโร่: ไม่มีทาง...!

<นีโร่จะถ่มเลือดใส่หน้า อัคนัสจึงหยิบดาบมาแทงเค้าซ้ำ>

อัคนัส: พะ-พะ-พะ-พะ-พามันออกไป!

<ระหว่างที่ปีศาจกำลังเข้า นีโร่จะหลับตาและนึกถึงบางอย่าง>

นีโร่: คีรี่ย์ วิ่งไป!

คีรี่ย์: นีโร่!

นีโร่: คีรี่ย์! คีรี่ย์!!

<พลังที่แท้จริงของนีโร่จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับตาแดงกร่ำ ดาบยามาโตะที่หักจะกลับสู่สภาพปกติและบินมาอยู่ในมือเค้า ลูกน้องและตัวอัคนัสเองจะกระเด็นออกมา>

อัคนัส: ได้ไง...แม้แต่ชั้นยังไม่สามารถซ่อมมันได้เลย...!

นีโร่: จากวันนั้น...แขนของชั้นเปลี่ยนไป...และเสียงที่ดังก้องในหัวชั้น...."พลัง..."...."ชั้นต้องการพลังอีก"

อัคนัส: อะไรนะ...?

นีโร่: ถึงจะกลายเป็นปีศาจ ก็ช่างปะไร ถึงจะทรมานแค่ไหนชั้นก็ทำได้ เพื่อปกป้องเธอ...

<เพียงตวัดดาบเดียวเพดานก็พังทลาย>

อัคนัส: อัศจรรย์! อัศจ๊รรย์จริงๆ!

<อัคนัสจะรีบหนีไป นีโร่จึงสงบลงและตกใจที่แผลทั้งหมดหายดี ก่อนจะหัวเราะ>

นีโร่: ชั้นต้องกลับไปที่ศูนย์บัญชาการ ถ้าเจ้าอัคนัสพูดความจริงล่ะก็... ครีโด้ต้องรู้อะไรแน่

<นีโร่จะมาอยู่ในป่า>

นีโร่: ป่าหรอ...?

<ดันเต้จะมาอยู่ข้างหลังเค้า>

ดันเต้: อะไรกันเนี่ย?

<นีโร่ชักปืนเตรียมยิง>

ดันเต้: สงสัยโดนผลกระทบจากเกตแน่... โทษทีจะไอ้หนู คงต้องรอไปก่อนนะ

<ดันเต้จะโดดลงหน้าผาไป>

นีโร่: หมอนั่นจะรู้ซักแค่ไหนนะ?

--------------------------------------
:: MISSION 7 :: THE SHE-VIPER::
--------------------------------------

ครีโด้: ... และนั่นคือรายงานสถานการณ์ทั้งหมด...

<อัคนัสจะกระแทกประตูเข้ามา>

อัคนัส: ครีโด้! แกรู้เรื่องทั้งหมด!!

ครีโด้: บังอาจตะโกนต่อหน้าท่านสันตะปาปาหรือ!

อัคนัส: ไอ้เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นมีพลังปะ-ปะ-ปะ-ปะ-ปีศาจ!

ครีโด้: เหลวไหล

อัคนัส: เหลวไหล!? ไม่ต้องมาโกหกนะ หมอนั่นเป็นลูกน้องนายนี่? มันซ่อมยามาโตะได้! ความผิดแก! แกต้องรับผิดชอบ! กะ-กะ-กะ-กะ...

แซงทัส: ครีโด้

ครีโด้: ครับท่าน

แซงทัส: เจ้าจับเด็กคนนั้นได้มั้ย?

ครีโด้: ถ้านั่นคือพระประสงค์... แต่ว่าใครจะเป็นคนตามหาดันเต้ล่ะครับ?

กลอเรีย: ชั้นจะหาเองดันเต้.

แซงทัส: ทำได้นะ?

กลอเรีย: แน่นอนค่ะ ดีใจที่เห็นท่านฟื้นขึ้นมานะคะ

<จากนั้นเธอจะเดินออกไป แต่ยืนแอบฟังข้างนอก>

ครีโด้: เชื่อได้หรือครับ?

แซงทัส: เธอเป็นคนช่วยเอาดาบของสปาด้ามาทำให้สามารถดำเนินพิธีของเราต่อได้น่ะ

ครีโด้: แต่เธอเพิ่งเป็นคนที่เข้ามาในลัทธิ...

แซงทัส: เราควรห่วงสถานการณ์ตอนนี้ก่อน สำหรับตัวตนของเธอน่ะชั้นสืบมาแล้ว... เอาล่ะครีโด้ หานีโร่และนำยามาโตะกลับมา

ครีโด้: ได้ครับท่านสันตะปาปา

อัคนัส: เจ้าเด็กบ้านีโร่นั่นรู้สึกจะสนิทสนมกับน้องสาวของครีโด้ คีรี่ย์ครับ หมอนั่นเอ่ยชื่อเธอบ่อยมาก...

<แซงทัสดูเหมือนจะมีแผนในใจ ส่วนนีโร่จะเดินทางมาถึงเฮลเกตที่ 3 และสู้กับมังกรประหลาด>

อีซิดน่า: ลองชิมเมล็ดนี่ดู!

<นีโร่จะยิงทิ้ง>

อีซิดน่า: ลูกข้า! แกไอ้ชั่ว!

นีโร่: โทษที แค่มีคนอย่างแกคนเดียวก็พอแล้วล่ะ

อีซิดน่า: พูดเข้าไปเถอะ ชั้นจะฉีกแกให้เป็นชิ้นเอง!

<เมื่อนีโร่ชนะ มันจะหนีเข้าไปในเกตแต่นีโร่จับหางไว้>

นีโร่: อย่าแม้แต่จะคิด

อีซิดน่า: อับอายจริงที่มาแพ้มนุษย์...!

<มันจะบิดหางจนเดวิลบริงเกอร์หลุด และหนีเข้าไปได้ แต่ทิ้งผลไว้ 1 ผล>

นีโร่: เฮ้ ทีหลังอย่ามาหาเรื่องเซ่ถ้าไม่คิดจะสู้จริงๆจังๆน่ะ

<นีโร่จะหยิบผลนั้นขึ้นมา>

นีโร่: แม่แกสอนให้ทิ้งข้าวของเรี่ยราดเรอะ?

--------------------------------------------
:: MISSION 8 :: PROFESSION OF FAITH::
--------------------------------------------

<นีโร่จะเดินขึ้นที่ศูนย์บังญชาการ และพบว่าครีโด้เดินออกมาหา>

นีโร่: หน้าแบบนั้นมันไว้ใช้กับศัตรูนา

<ครีโด้เดินเข้ามเรื่อยๆ>

นีโร่: OK เอิ่ม ขอถามหน่อยเถอะ... ทางลัทธิกำลังตามหาอะไรกันแน่? แล้วใครคือดันเต้?

ครีโด้: แกไม่มีสิทธิขอตำคอบจากชั้น!

<ครีโด้จะฟันดาบใส่ แต่นีโร่เอาแขนขึ้นมารับ>

ครีโด้: แกมีพลังของปีศาจจริงๆ...

นีโร่: ถอยไปนะ! ผมไม่อยากทำร้ายคุณ ผมไม่อยากให้คีรีย์เสียใจ!

ครีโด้: "ทำร้าย"หรอ? แกยังไม่เข้าใจสินะ?

<ครีโด้จะกลายร่างเป็นปีศาจ>

นีโร่: คุณก็ด้วย...

ครีโด้: ชั้นได้รับเลือกให้เป็นยิ่งกว่ามนุษย์ที่อ่อนแอ ชั้นคือเทวทูต!

นีโร่: ผิดแล้ว ครีโด้ ที่คุณเป็นก็คือปีศาจ

ครีโด้: ในฐานะหัวทหาร แกถูกจับแล้ว นี่คือประสงค์ของท่านสันตะปาปา!

<นีโร่ชนะ แล้วครีโด้จะกลับร่างเดิม>

ครีโด้: ยัง...ยังหรอก! ชั้นยังไหว!

<นีโร่โต้กลับการโจมตี>

ครีโด้: แข็งแกร่งขึ้นนี่!

<ระหว่างที่ครีโด้นอนกอง นีโร่เดินเข้าไปหาเรื่อยๆ...จนเสียงผู้หญิงดังขึ้น>

นีโร่: คีรี่ย์...

<เธอจ้องมองมือของนีโร่ก่อนที่เค้าจะซ่อนมันทัน และมองไปทางพี่ชายของเธอ>

นีโร่: ไม่นะ ไม่ใช่... ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ...

คีรี่ย์: ทำไม...? ทำไมเธอถึงทำแบบนี้...?

<นีโร่พยายามจะเดินเข้าไปหา แต่เธอถอยหนี แล้วอัคนัสก็โผล่มา>

อัคนัส: เราเจตนาไม่ให้เธอรู้น่ะ ว่าจริงๆแล้วนีโร่เป็นปีศาจ

นีโร่: แกไอ้สารเล-!

คีรี่ย์: นีโร่...

อัคนัส: ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ทำร้ายเธอ...ตอนนี้หรอก ทีนี้ก็รู้แล้วว่าพวกเธอเป็นมากกว่าเพื่อนสินะ...

<อัคนัสจะจ่อดาบที่คอของคีรีย์>

นีโร่: เธอไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้... ปล่อยเธอนะ!

ครีโด้: อัคนัส! แกบังอาจใช้น้องสาวชั้น! นี่คือการต่อสู้ของชั้น! ปล่อยเธอซะ!

อัคนัส: ท่านรู้ว่าแกต้องพ่ายแพ้น่ะสิถึงสั่งให้จับน้องสาวแก

ครีโด้: อะไรนะ...?

<อัคนัสจะแปลงร่างและพาคีรีย์ไปด้วย>

อัคนัส: ถ้าอยากได้เธอคืน ก็มาเอาซี่ ชั้นไม่รับประกันความปลอดภัยหรอกนะ

<แล้วอัคนัสจะบินหายไป>

ครีโด้: สันตะปาปา...ใช้คีรี่ย์...?

นีโร่: หมอนั่นหาเธอไปไหน? ไปที่ศูนย์ใหญ่เรอะ!?

ครีโด้: ชั้นคิดว่าอย่างนั้น นีโร่ เราต้องพักรบกันชั่วคราว จนกว่าชั้นจะรู้ความจริงทั้งหมด

<แล้วครีโด้จะแปลงร่างบินหายไป>

-------------------------------
:: MISSION 9 :: FOR YOU ::
-------------------------------

อัคนัส: มาจนได้

นีโร่: แกทำอะไรกับคีรี่ย์?

อัคนัส: ทำไมไม่มาถามเธอเองล่ะ แต่อย่าคิดว่าชึ้นจะหมูเหมือนคราวที่แล้วนะ (พอมันแปลงร่างแล้วไม่ติดอ่างเลยอ่ะ)

นีโร่: งั้นมาเริ่มกันเลย ต้องฆ่าแกเพื่อช่วยคีรี่ย์ให้ได้

<เมื่อนีโร่ชนะ>

อัคนัส: บ้า! บ้าที่สุด! ชั้นจะฆ่าแก! ชั้นจะฆ่าแก๊!

นีโร่: แค่นี้เองหรอ? งั้นได้เวลาส่งแกลงนรกแล้วซินะ

<อัคนัสเตรียมโจมตี แต่จู่ๆแซงทัสกับลูกน้องก็โผล่มาขัดขวางนีโร่>

อัคนัส: ท่าน!

แซงทัส: พอได้แล้ว อัคนัส ไปเตรียมพิธีซะ

อัคนัส: ไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ

<อัคนัสบินออกไป ส่วนแซงทัสอุ้มคีรีย์ไปด้วย ทำให้นีโร่เดือด>

นีโร่: ปล่อยเธอนะ! คีรี่ย์!

คีรี่ย์: นีโร่...

<นีโร่กระโดดเอื้อมมือดึงสร้อยคอ แต่เหล่าชุดเกราะเข้ามาขัดขวางเค้าและกดไว้กับพื้น>

แซงทัส: แกมีพลังของสปาด้าจริงๆด้วย

<แซงทัสบินจากไป นีโร่ระเบิดพลังออกมาจัดการลูกน้องจนหมด ก่อนจะหยิบสร้อยคอที่เค้าให้คีรีย์เป็นของขวัญขึ้นมาดู แล้วร้องตะโกนเสียใจ (โอยยยยยยยยยย เศร้า T_T)>

---------------------------------------
:: MISSION 10 :: WRAPPED IN GLORY ::
---------------------------------------

<นีโร่เดินมาถึงห้องสันตะปาปาจะพบดันเต้>

ดันเต้: แหมกว่าจะมานานจัง

นีโร่: แก...มาทำอะไรที่นี่? ช่างเหอะ ชั้นไม่มีเวลายุ่งด้วย

ดันเต้: ชั้นก็เหมือนกัน

<ดันเต้คว้าไหล่นีโร่ไว้จนเค้าชกสวนกลับ แต่ดันเต้หลบได้อย่างง่ายดายและดึงแขนไว้>

ดันเต้: งั้นเราก็เลิดเล่นไล่จับกันเถอะ

<นีโร่มัวแต่กัดฟัน ดันเต้เลยแกล้งปล่อยแขนจนเค้าไปชนกับผนัง>

ดันเต้: ชั้นมาเพื่อเอาดาบ

นีโร่: เหตุผลล่ะ?

<นีโร่เข้าโหมดดีวิลทริกเกอร์อีกครั้ง ดันเต้มองอย่าสนใจ>

ดันเต้: ดาบนั่นเคยเป็นของพี่ชายชั้นมาก่อน... คืนมาซะ และชั้นจะปล่อยให้แกไป ไอ้หนู

นีโร่: ไอ้หนูหรอ? เฮอะ...ดูถูกชั้นให้น้อยๆแล้วไปกินหญ้าให้มากๆดีกว่านะ

<นีโร่ฟันดาบใส่ ดันเต้กระโดดหลบ>

ดันเต้: อา ขอบอกนะ ว่าเชื่อฟังผู้ใหญ่หน่อย...

<นีโร่ไม่สนใจจึงวิ่งไปต่อ แต่ดันเต้มาขวางไว้ Battle Start!>

ดันเต้: หายบ้ารึยัง ไอ้หนู? เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้ายังงั้น?

นีโร่: นายดูเหมือนแค่มาสู้เล่นๆกับชั้นตั้งแต่แรก...

ดันเต้: ดาบนั่น...ใช้แบ่งโลกเราจากโลกปีศาจ มันไม่สมควรที่จะตกอยู่ในมือใครใช่มั้ย? มันควรถูกเก็บไว้กับครอบครัวชั้น

นีโร่: แต่ชั้นต้องการมัน...

ดันเต้: งั้นก็เก็บไว้ซี่

<นีโร่มองหน้าอย่างงง)

ดันเต้: ตอนนี้นายก็ใจเย็นลงบ้างแล้ว ...ไปซะ

<นีโร่เก็บดาบและเดินผ่านดันเต้>

ดันเต้: เฮ้ ชื่ออะไรน่ะเรา?

นีโร่: นีโร่ นายคือดันเต้ใช่มั้ย? ชื่อดีนะ...

ดันเต้: เธอก็เหมือนกัน

<นีโร่จะเดินจากไป กลอเรียจะโผล่เข้ามาทำเอาดันเต้หัวเราะ>

ดันเต้: ชุดสวยนะ

กลอเรีย: ชั้นอยากแต่งนี่

<เธอจะแปลงชุดกลับเป็นทริช>

ทริช: แน่ใจนะว่าให้เค้าไป?

ดันเต้: อืม ชั้นว่าเค้าเองก็แบกรับภาระได้

ทริช: ก็ไม่ใช่เรื่องของชั้นหรอกนะ แต่นี่อาจจะจบไม่สวยเท่าไหร่

ดันเต้: ก็ ถ้าเจ้าเด็กนั่นพลาด ชั้นจะเป็นสั่งสอนเอง

-----------------------------------------
:: MISSION 11 :: THE NINTH CIRCLE]::
-----------------------------------------

นีโร่: นี่มัน...

<นีโร่ชักปืนเล็งที่แซงทัสที่ยืนบนหัวรูปปั้นยักษ์>

แซงทัส: สวยงามใช่มั้ย?

นีโร่: ชั้นไม่คิดว่างั้นนะ

แซงทัส: น่าเสียดาย

<คีรีย์จะโผล่ออกมาจากผลึกสีฟ้า>

นีโร่: คีรี่ย์!

แซงทัส: ความต้องการของเจ้าคืออยากร่วมเป็นหนึ่งกับเธอมิใช่หรือ? รวมกันภายในร่างของพระเจ้าและกลายเป็นแก่นภายใน นี่สิคือสิ่งที่วิเศษและสวยงามอย่างแท้จริง

นีโร่: ไปตายซะ

<แซงทัสจะเงียบไป นีโร่จะเอ่ยกับคีรีย์>

นีโร่: ชั้นมาเพื่อช่วยเธอ...เชื่อชั้นเถอะนะ

แซงทัส: แกมาสายไปแล้ว ถึงพิธีจะยังไม่สมบูรณ์ก็เถอะ แต่ชั้นจะแสดงให้เห็นถึงพลังของพระเจ้า!

<นีโร่จะสู้กับแซงทัส ก่อนจะกระโดดขึ้นไปฟัน แต่คีรีย์ถูกดึงออกมาขวาง แซงทัสฉวยโอกาสจับตัวไว้ได้>

แซงทัส: ชะงักเพราพความรักหรือ น่าอายจริง แต่ก็ต้องขอชมนะว่าถึงไม่ใช่ดันเต้แต่แกก็เก่งเกินคาด สมกับสายเลือดของสปาด้า

นีโร่: ดันเต้...?

แซงทัส: เดิมทีชั้นตั้งใจจะใช้ดันเต้ แต่เอาเถอะ ถึงเป็นเจ้าข้าก็ไม่เกี่ยง

<แซงทัสจะแย่งยามาโตะไป>

แซงทัส: เมื่อเลือดของแกและดาบรวมกันเป็นหนึ่ง เราก็จะบรรลุพิธีขั้นสุดท้ายได้

<จู่ๆครีโด้ จะบินเข้ามาแทงแซงทัส>

ครีโด้: นีโร่! หนีไป!

<นีโร่พยายามจะดิ้นให้หลุด แต่แล้วครีโด้ก็ถูกแซงทัสแทง>

นีโร่: ครีโด้!

แซงทัส: ทรยศ ทำไมกัน?

ครีโด้: ชั้นรับใช้ความฝันที่แกเคยพูดไว้..พระเจ้าของแก...แต่แกบังอาจใช้น้องสาวชั้น ชั้นให้อภัยไม่ได้

แซงทัส: รักหรอ...? ความรักพี่น้อง? งี่เง่า

<ครีโด้จะถูกผลักตกลงมาโดยที่นีโร่ได้แต่มอง>

แซงทัส: สิ่งสำคัญคือพลังอำนาจต่างหาก!

<ดันเต้จะกระโดดออกมารับครีโด้ไว้ ทริชจะเดินตามออกมา.>

แซงทัส:อ้อ เธอนั่นเอง... กลอเรีย น่าเสียดายที่เธอไม่มีสายเลือดของสปาด้า ชั้นได้ตัวเด็กคนนี้มาแล้ว แกก็หมดประโยชน์! แล้วพระเจ้าจะลงมาจุติในที่สุด!

ดันเต้: ไม่รู้สิ ชั้นพนันว่าเด็กนั่นยังสู้ไหวนะ

<นีโร่ใช้พลังเอวิลบริงเกอร์กระแทกแซงทัสติดกำแพง แต่แซงทัสวาร์ปหายไปก่อนจะแทงเค้าด้วยยามาโตะ>

แซงทัส: เจ้าโง่! แกหนีไม่ได้หรอก! ไม่มีใครหยุดพิธีนี้ได้!

<แขนของนีโร่เริ่มหมดพลัง>

ดันเต้: เฮ้ ไอ้หนู! ยอมแพ้ซะแล้วเรอะ?

นีโร่: ก็มัน...ไม่มีทางเลือกนี่...

ดันเต้: ทำเป็นละครน้ำเน่าไป นี่ ถ้านายตายโดยไม่คืนดาบชั้นล่ะก็มีเรื่องแน่!

<นีโร่จะโชว์ของขวัญวันวาเลนไทน์ก่อนถูกดูดหายไป>

นีโร่: งั้นก็...มาเอาเองเซ่...

ดันเต้: ไอ้เด็กนี่...

-----------------------------------------
:: MISSION 12 :: A NEW BEGINNING::
-----------------------------------------

<ภายในตัวพระเจ้า นีโร่พบกับคีรี่ย์>

นีโร่: คีรี่ย์ ชั้นช่วยเธอไม่ได้...

<เธอยิ้มและยื่นมือมา นีโร่เอื้อมมือไปจับ แต่คีรีย์จะค่อยๆเลือนหายไป>

นีโร่: คีรี่ย์...

คีรี่ย์: นีโร่... ขอบคุณ...

นีโร่: คีรี่ย์! คีรี่ย์! ชั้นสาบาน! ชั้นจะพาเรา 2 คนออกจากที่นี่ให้ได้! ไปด้วยกันนะ! คีรี่ย์! คีรี่ย์!

<นีโร่ติดอยู่ในแกนกลางของพระเจ้า ส่วนแซงทัสสั่งให้รูปปั้นพระเจ้าบินขึ้นท้องฟ้าไป>

ดันเต้: ว้าวดูซะ! มีปีกด้วย!

ทริช: ดีไซน์ห่วยแตก

<ครีโด้จะพยายามพูดกับดันเต้>

ดันเต้: เฮ้ ไอ้ตัวนั้นมันบินไหน? มันยังไม่สมบูรณ์นี่?

ครีโด้: เค้าต้องการที่จะช่วยโลกนี้...คงเข้าไปกำจัดพวกปีศาจ

ทริช: ตอนนี้มันก็ได้สิ่งที่มันต้องการแล้ว...ยามาโตะ

ครีโด้: สปาด้าใช้ดาบผนึกเฮลเกตจากโลกเรา ดาบนั้นเป็นกุญแจเปิดประตูนรกที่แท้จริง...ประตูนั้น...อยู่ใต้พื้นดินในเมือง...

ดันเต้: ดาบที่ใช้แบ่งโลกเรากับโลกมนุษย์...

ครีโด้: ขอร้องล่ะ ลูกชายแห่งสปาด้า คุณเป็นคนเดียวที่จะหยุดมันได้... ดันเต้...

ทริช: ดูเหมือนจะเป็นหน้าที่นายนะ

ดันเต้: ก็ยังงั้นแหละ

ครีโด้: ได้โปรด...ฟังคำขอสุดท้ายของชั้นด้วย...ช่วยพวกเขาที...... คีรี่ย์... กับ... นีโร่...

<ดันเต้จะคว้าตัวครีโด้ก่อนเค้าจะล้มและสลายกลายเป็นฝุ่น>

ดันเต้: เอาน่ะ ชั้นจะทำ ชั้นไม่ใช่พวกที่ขัดศรัทธาคนตายซะด้วย

ทริช: ชั้นจะไปจัดการในเมืองและอพยพคน

ดันเต้: เฮ้! นั่นมันงานของเธอหรอที่จะ - -

ทรืช: แลกกันมั้ย?

ดันเต้: โอเค ทำตามแผนเดิมเถอะ

---------------------------------------------
:: MISSION 13 :: THE DEVIL RETURNS ::
---------------------------------------------

<อัคนัสนำยามาโตะมาปักตรงกลางห้องเพื่อทำพิธี>

อัคนัส: ขอให้ข้ายืมใบหูและเขี้ยวเล็บ...ทำลายโลกนี้เพื่อต้อนรับโลกใหม่ที่กำลังเกิดขึ้น!!! วันพิพากษามาถึงแล้ว!

<ในเมืองมีปีศาจออกมามากมาย แต่แซงทัสจะส่งทหารชุดเกราะมาจัดการ>

แซงทัส: จงอย่ากลัว! พระเจ้าได้มาแล้ว เพื่อช่วยเหลือวิญญาณบาปของเรา! จงดีใจที่โลกนี้ยังไม่ถึงจุดจบ!

<ดันเต้ปรบมือให้>

ดันเต้: เป็นโชว์ที่ยอดเยี่ยมสำหรับตาแก่อย่างแกนะ

<ย้อนกลับมาที่ห้องทำงานของดันเต้หลายวันก่อน ทริช เลดี้กำลังพูดคุยเกี่ยวกับภารกิจหนึ่ง>

ดันเต้: ลัทธิแห่งดาบหรอ?

เลดี้: ใช่ เคยได้ยินบ้างมั้ย?

ดันเต้: โทษนะ ศาสนากับชั้นไม่ถูกกัน

เลดี้: เป็นลัทธิเล็กๆที่รวมตัวกันในปราสาทฟอจูน่า มีแต่คนที่สนใจเท่านั้นถึงจะเคยได้ยินชื่อพวกเค้า

ดันเต้: เหมือนเธอ?

เลดี้: แน่นอน นายรู้มากแค่ไหนเกี่ยวกับสปาด้า?

ดันเต้: ก็ เท่าที่ได้ยินมีแต่ผิดๆเพี้ยนๆ

เลดี้: เรื่องมีอยู่ว่าสปาด้าเคยเป็นขุนนางรับใช้ในปราสาทนานมาแล้ว คนที่อยู่ที่นั่นจึงนับถือเค้า...ราวกับพระเจ้า

ดันเต้: เคารพปีศาจว่าเป็นพระเจ้าเนี่ยนะ?

เลดี้: ไอ้ศรัทธาแรงกล้าน่ะห้ามกันไม่ได้หรอก แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าทางลัทธิเริ่มจับปีศาจและมาขัดขวางงานของชั้นน่ะสิ

ดันเต้: คงอยากทำสวนสัตว์เปิดมั้ง

เลดี้:ไม่ใช่แค่ปีศาจนะ พวกนั้นค้นหาอาวุธปีศาจด้วย เหมือนดาบของนาย

ดันเต้: โอเคงั้นก็พิพิธภัณฑ์ แล้วไง?

เลดี้: พวกนั้นไม่คิดจะทำอะไรดีแน่และปีศาจแถวนั้นก็พฤติกรรมแปลกๆด้วยนะ?

ดันเต้: ชั้นว่าชั้นมีเรื่องอื่นต้องทำอยู่ก่อนแล้วนะ- ทริช!

<เขาหันไปหาเธอ แต่เจอแค่แมสแสจเขียนไว้ว่า "แล้วเจอกันนะ" ดันเต้เลยจำใจต้องมา>

ดันเต้: เฮ้อ ยุ่งยากชะมัด...

<อีซิดน่าเอาแต่โปรยเมล็ด ดันเต้เลยซัลโวใส่หน้า>

อีซิดน่า: อะไรกั- โอ้ย! แกเป็นใครกันหา?

ดันเต้: กว่าจะหันมา ชั้นน้อยใจนะทำเป็นไม่สนใจกันเลย

อีซิดน่า: ทำมาพูดดี ชั้นจะให้แกรวมร่างกับชั้นและผลิตเป็นหนึ่งในลูกหลานชั้นซะ!

<เธอจะมางับดันเต้ แต่ดันเต้ง้างปากเธอออก>

ดันเต้: ฟังดูแล้ว...ไม่น่ารื่นรมย์เท่าไหร่ ขอผ่านละกัน...เปลี่ยนเป็นสู้กันอีกซักยกจะน่าสนกว่านะ คิดว่างั้นมะ?

<เมื่อดันเต้ชนะ>

อีซิดน่า: ป่าของชั้น...! ลูกๆชั้น...!

<ดันเต้ยิงเธอทิ้งและเฮลเกตก็แตกออก>

ดันเต้: อย่างนี้เหมาะกับเธอมากกว่านะ

<ดันเต้จะได้รับอาวุธใหม่เป็นหมัดนินจา ลืมชื่อ - ->

ดันเต้: ได้มาหนึ่ง...

<จากนั้นก็ทดสอบพลังโดยการสับเฮลเกตให้เป็นชิ้น>

ดันเต้: ... เหลืออีกสอง

-----------------------------------------
:: MISSION 14 :: FORTUNA CASTLE ::
-----------------------------------------

<ดันเต้มาถึงห้องบอสคางคกและพบแฟรี่ 2 ตัวยั่วยวนกันอีกแล้ว คราวนี้เขารีบวิ่งเข้าใส่ - -">

ดันเต้: โอ้เย! เบบี้! เจ๋ง! เยี่ยม! สุดๆไปเลย!

<คางคกยักษ์พยายามจะงับ แต่ดันเต้กระโดดหนีออกมาแล้ว>

ดาก้อน: ห๊ะ...? แกรู้ได้ไง!?

ดันเต้: นายน่ะซ่อนตัวได้ก็จริง แต่กลิ่นเนี่ย...ฮู่ว! ไม่ไหวเลย!

ดาก้อน: ลองดูถูกชั้นอีกทีซิ ชั้นจะทรมานแกจนแกนึกไม่ถึงเลย

ดันเต้: ก็ลองดูซิ!

<เมื่อดันเต้ชนะ>

ดาก้อน: อย่าคิดว่ามันจบแล้วนะ...ชั้นยังมีพรรคพวกอีก

<ดันเต้จะฟันมันทิ้ง และได้อาวุธใหม่เป็นกระเป๋านักธุรกิจ แพนโดร่า>

ดันเต้: ไม่ได้หลอกกันแฮะ...เหมือนมางานเลี่ยงบุฟเฟ่ห์ฟรีเลย

<ทั้งหมดถูกเก็บด้วยกล่องแพนโดร่า และดันเต้จะตกลงไปข้างล่าง>

----------------------------------
:: MISSION 16 :: INFERNO ::
----------------------------------

ดันเต้: เยี่ยม

<พัดลมหยุดเป่าทำให้มีควันพิษลอยขึ้นมา>

ดันเต้: ยังกะชั้นยังมีอุปสรรคมากไม่พอนะ...

<เมื่อถึงเบลเรี่ยน>

เบลเรี่ยน: มนุษย์อ้างเป็นพระเจ้า...? ช่างน่าขำ!

ดันเต้: แหมไม่ต้องพูดหรอก...

<เบลเรี่ยนจะหันไปพบดันเต้นั่งอยู่บนหาง>

เบลเรี่ยน: อะไรฟะ...

<ดันเต้จะถูกเหวี่ยงออกมา และปัดไฟที่ไหม้โค้ด>

ดันเต้: อยากให้รู้สึกตัวเร็วกว่านี้นะ...ดูซิเสื้อโค้ดชั้นไหม้เลย

เบลเรี่ยน: เจ้าลูกคนทรยศสปาด้า...ชั้นจะแก้แค้นให้กับพวกพ้องของชั้นที่ถูกแกฆ่า!

<เมื่อดันเต้ชนะ>

เบลเรี่ยน: เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้ารึเนี่ย..บ้าที่สุดl!

ดันเต้: จะอยู่นิ่งๆแล้วตายหรือจะลองสะบัดก้นกลับเข้าเกตไปก็ได้นะ เลือกเลยเพื่อน

เบลเรี่ยน: ชั้นหนีมาแล้วครั้งนึงและจะไม่หนีอีก!

<เบลเรี่ยนรวมพลังเฮือกสุดท้ายเป็นลูกไฟพุ่งใส่ดันเต้ เขายิงทิ้งภายในนัดเดียว>

ดันเต้: เสียดายแฮะ...นึกว่าจะเปรี้ยงปร้างมากกว่านี้ซะอีก

<ได้รับอาวุธใหม่ลูซิเฟอร์>

ดันเต้: ก่อนอื่นก็สลัดออกซะ! แล้วก็แทง! อย่างแรง! เล็งแล้วยิง..! ให้ทะลุ! จนกระทั่ง...! รวบรวมกำลัง...! ตอกมันเข้าไป!

<เอากุหลาบมาจากไหนไม่รู้ แต่เฮลเกตโดนปักเป็นรูปหัวใจ>

ดันเต้: สุดท้ายนี้...

<โยนดอกกุหลาบไปโดนอันสุดท้าย หัวใจก็แตกออก>

ดันเต้: เมื่อพอใจแล้ว...เจ้าก็จะเป็นอิสระ...!

<ข้างหลังเฮลเกตจะเป็นรูปปั้นพระเจ้าบินอยู่ไกลๆ>

ดันเต้: จากตรงนี้แกตัวไม่ใหญ่เท่าไหร่หรอก เหลือแค่แกกับชั้นแล้ว...

-----------------------------------------------
:: MISSION 17 :: ADAGIO FOR STRINGS ::
-----------------------------------------------

อัคนัส: ข้อสมมติฐานของข้า หาได้ดูถูกปีศาจไม่...เพียงแต่ใช้ขัดขวางเจ้าเท่านั้น

ดันเต้: เจ้าเรียกปีศาจแล้วฆ่า...เรียกแล้วฆ่า... ข้ามิอาจเข้าใจเหตุผลของเจ้าได้ ฤานี่คือสิ่งที่จ่ายไปเพื่ออำนาจกลใด!?

อัคนัส: มนุษย์เอ๋ย... ผู้โง่เขลาและดื้อรั้น เข้าใจและนับถือพระเจ้านั้นยากเย็น ความจริงช่างหลอกลวง บทลงโทษสาสมแล้ว

ดันเต้: และการลงโทษของเจ้าข้าได้สนใจไม่ ที่ข้ามา...เพื่อทวงสิ่ง...ที่เป็นของข้าเท่านั้น

<อัคนัสแปลงร่างเป็นปีศาจ>

อัคนัส: ยามาโตะ! คือสิ่งที่เจ้าแสวง และคือเหตุผลที่ข้าขวางเจ้า

ดันเต้: เจ้าต้องศิโราบ เมื่อขัดความประสงค์ข้า แม้กระนั้นข้าก็ดีใจ! ที่ได้เปิดศึกกับเจ้าผู้โง่เสียจนบรรยายไม่ได้ ช่างเป็นโชคชะตาที่น่ายินดียิ่ง!

<จบโหมดโอเปร่า -_-" เหนื่อยเฟ้ย สักพักอัคนัสจะคืนร่างเดิม>

อัคนัส: ทำไม...ชั้นตะ-ตะ-ตะ-ตะ-แตกต่างกับนายตรงไหน?

ดันเต้: แกแพ้มนุษย์ เรื่องกล้วยๆ

อัคนัส: แต่นายไม่ใช่มนุษย์...! ทำไมชั้นถึงแพ้ล่ะ!?

ดันเต้: แกดูถูกว่ามนุษย์อ่อนแอ...โอเคถ้าวัดด้านกำลังแล้วมนุษย์ไม่แข็งแกร่งเท่าปีศาจก็จริง แต่มนุษย์มีบางอย่างที่ปีศาจไม่มี

<อัคนัสจะรีบจดใหญ่>

อัคนัส: อะไร...? อะไรที่ปีศาจยังขะ-ขะ-ขะ-ขะ-ขาด? ได้โปรด เพื่องานทดลองของชั้น! นะ! บอกที!

<ดันเต้จะยิงกระดาษบันทึกของอัคนัวทิ้ง เจ้าตัวรีบวิ่งเก็บ>

อัคนัส: ไม่!ไม่ ไม่! โอ้ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่...

ดันเต้: ถ้าคิดจะทดลองต่อในโลกหน้าล่ะก็...หัดทำการบ้านซะ...

<ดันเต้ยิงอัคนัสจนม่อง ไซโยลาก่อนไอ้เลขาพลังเค^O^>

ดันเต้: ที่เหลืออยู่ คือความเงียบงัน...

<มันยังไม่เลิกโอเปร่า -*- จากนั้นก็ได้รับดาบยามาโตะ>

-----------------------------------------
:: MISSION 18 :: THE DESTROYER ::
-----------------------------------------

ดันเต้: ชั้นรู้ว่ายังจำเป็นต้องใช้...แต่เพื่อส่วนรวมคงจะต้องทำลายก่อนนะ

<ดันเต้จะทำลายเฮลเกตพัง ทริชเดินเข้ามาหา>

ทริช: ได้มาแล้วหรอ?

ดันเต้: เหลือดาบอีกหนึ่ง..

ทริช: และเป้าหมายอีกหนึ่ง ให้ช่วยมั้ย?

ดันเต้: ...เธอช่วยคนอื่นเถอะ พาพวกเค้าออกไปให้ไกลจากที่นี่มากที่สุด

ทริช: ได้เลย

<ดันเต้ขึ้นมาเผชิญหน้ากับแซงทัสที่สิงในชุดเกราะ>

แซงทัส: แกทำลายเฮลเกต!

ดันเต้: ใช่...วิวไม่สวยเลยเนอะ แล้ว...แกพร้อมจะสู้รึยัง?

แซงทัส: อุตส่าห์มาสู้กับชั้นถึงที่นี่!? แกสู้พลังพระเจ้าไม่ได้หรอก!

ดันเต้: เหลิงมากไปแล้ว...ระวังก้มลงมามองชั้นแบบนั้นเดี๋ยวคอเคล็ดนะ

แซงทัส: เงียบซะ! ชั้นจะทำยังไงกับดีถึงให้แกขยับเนี่ย?

ดันเต้: ก็มาฆ่าชั้นซิ?

<ดันเต้สู้กับพวกเกราะและกระโดดข้ามไปอยู่อีกฝั่ง>

ดันเต้: ว่าไง ยอมแพ้ล่ะหรอ?

แซงทัส: อยากทำอะไรก็เชิญ ยังไงแกก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

<แซงทัสเข้ามาฟัน แต่ดันเต้โดดไปข้างหลังและยิงทิ้ง>

ดันเต้: ตัวจริงต้องอยู่ข้างในแน่...งั้นชั้นคงต้องคอยเก็บกวาดข้างนอกเท่านั้นสิ!

<ดันเต้กระโดดเข้าไปใกล้และปักยามาโตะเข้าในผลึกสีฟ้า แต่มันไม่ทะลุเข้าไป>

แซงทัส: แม้แต่พลังของยามาโตะก็สู้พระเจ้าไม่ได้!

ดันเต้: ท่าจะแข็งจริงแฮะ...

<ดันเต้เลยยิงกระสุนกระแทกยามาโตะจนทะลุเข้าไปข้างในสำเร็จ>

ดันเต้: ...แกคงต้องมุดเข้าไปเอาข้างในแล้วล่ะ

<รูปปั้นล้มลงมา>

แซงทัส: ไม่...! แกทำอะไรลงไป!?

ดันเต้: ได้เวลาตื่นแล้วไอ้หนู นายพลาดเรื่องสนุกไปตั้งหลายอย่างนะ

<แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ นีโร่แกล้งหูทวนลม>

ดันเต้: นีโร่!

<ในที่สุดนีโร่ก็เลิกเล่นตัว คว้าดาบยามาโตะและหลุดออกมาได้>

ดันเต้: ขึ้นอยู่กับนายแล้วไอ้หนู! ไม่ใช่ทุกวันจะมีโอกาสช่วยโลกแบบนี้หรอกรู้มั้ย! ลองทำดูซะ

นีโร่: จะลองซักตั้งก็ได้...จัดการให้มันจบๆซะที!

-----------------------------------------
:: MISSION 19 :: THE SUCCESSOR ::
-----------------------------------------

ดันเต้: ทำสิ่งที่ต้องซะไอ้หนู เพราะชั้นกำลังจะส่งตั๋วเที่ยวเดียวไปนรกให้กับเจ้านี่แล้ว!

นีโร่: ไม่ต้องห่วงน่า

<ดันเต้ยังสู้อยู่ข้งนอก เสียงนีโร่ดังออกมา>

นีโร่: ชั้นต้องจัดการมันได้แน่!

ดันเต้: โชคดีล่ะ ไอ้หนู!

<ข้างในจะสั่นสะเทือนจากการสู้ของดันเต้>

นีโร่: แหมไอ้การสั่นขนาดนี้มันไม่ไหวนะ...!

ดันเต้: เฮ้ไอหนู! นายน่าจะออกมาเห็นนะว่าชั้นเจออะไรบ้าง!

นีโร่: ก็คงไม่ต่างกันหรอก

---------------------------------------
:: MISSION 20 :: LA VITA NVOVA ::
---------------------------------------

แซงทัส: ตอนแรกตั้งใจว่าจะใช้ดันเต้เป็นแก่นแท้ๆ ไม่น่าเปลี่ยนใจเลย

นีโร่: จะเสียใจก็สายไปแล้วล่ะ ปล่อยคีรี่ย์ซะ!

แซงทัส: ทำไมถึงต่อต้านเรา? ชั้นรู้ว่าตั้งแต่แรกเจ้าไม่ศรัทธาเรา แต่ก็ยังทำตามคำสั่งเราอยู่เลยนี่

นีโร่: แล้วที่แกโหกและพยายามฆ่าชั้นล่ะ...เหนือสิ่งอื่นใดแกบังอาจใช้คีรีย์

แซงทัส: เพราะอะไร? ความรักหรือ?

นีโร่: กินนี่เหอะ

<นีโร่ตวัดดาบใส่แซงทัส ซึ่งปัดออกอย่างง่ายดาย>

ดันเต้: ลุยเลยไอ้หนู! ได้เวลาแล้ว!

นีโร่: ชั้นจะจบทุกอยย่างด้วยมือของชั้น

แซงทัส: อย่าได้ใจไป เจ้าเด็กน้อย!

<แซงทัสจะวาร์ปหนีไปเรื่อยๆ>

แซงทัส: เจ้าไม่สามารถทัดทานพลังของพระเจ้าได้หรอก



แซงทัส: พลังแห่งสปาด้า...ทำไมถึงไม่มอบให้ข้า!? ข้าไม่คู่ควรหรืออย่างไร!?

นีโร่: ถึงตำนานจะเขียนว่าอย่างไร แต่ชั้นก็รับรู้ว่าสปาด้านั้นมีหัวใจ หัวใจที่จะรักคนอื่น เฉกเช่นมนุษย์ และนั่นคือสิ่งที่แกไม่มี!

<แซงทัสจะถือดาบเตรียมทำร้ายคีรี่ย์>

นีโร่: ครั้งนี้ ชั้นจะช่วยเธอเอง รอก่อนนะ...

แซงทัส: อย่าขยับนะไม่งั้น...

<นีโร่โยนยามาโตะเบี่ยงเบนความสนใจก่อนขะตรึงแซงทัสด้วยเดวิลบริงเกอร์ และแทงซ้ำด้วยยามาโตะ แซงทัสจะตายไป นีโร่จึงช่วยคีรีย์ออกมา อธิบายยากไปดูวิดีโอเองนะ>

นีโร่: ขอโทษนะที่ชั้นมาช้า คีรี่ย์...?

<ทั้งสองคนกอดกัน ขณะที่ดันเต้เกือบจะโดนหมัดทับแบน รูปปั้นก็หยุดเคลื่อนไหว>

ดันเต้: จบซะที

<นีโร่กระโดดออกมาพร้อมอุ้มคีรี่ย์ไว้>

ดันเต้: นานจริงนะ

นีโร่: อะไรห๊ะ ชั้นไม่ขอโทษหรอกนะ

ดันเต้: หึ จะให้ชั้นรอทวงของอีกหรอ?

<ปรากฎว่าพระเจ้ายังไม่ตาย>

ดันเต้: หมอนี่ดื้อด้านจริงแฮะ

<ดันเต้เตรียมจะไปจัดการ แต่นีโร่ยื่นฟอซเอจให้>

นีโร่: นี่คือจุดเริ่มต้นทุกอย่าง และจุดจบของมัน...ชั้นจะจัดการเอง

ดันเต้: เอางั้นก็ได้...ถล่มมันซะ ไอ้หนู

<นีโร่จะหันไปหาคีรีย์>

นีโร่: รอชั้นก่อนนะ...

<คีรีย์จะยิ้มตอบกลับมา>

นีโร่: รู้มั้ยพระเจ้า ชั้นน่ะเกลียดนายมาตลอดเลยที่ให้แขนนี้กับชั้น...แต่ตอนนี้ มันทำให้ชั้นสามารถทำลายเจ้านี่ได้ ใครจะไปนึกล่ะ...

<นีโร่จะใช้เดวิลบริงเกอร์จับหัวมัน>

นีโร่: ตอนนี้ชั้นรู้แล้ว... มือข้างนี้ถูกสร้างมาเพื่อส่งคนอย่างแกกลับลงนรก! ไป...ตาย...ซะ...แก!!

<รูปปั้นพังทลาย นีโร่กระโดดกลับลงมาและอีก 1 Damage น่ารัก >_<>

นีโร่: เย!

----------------
:: EPILOGUE ::
----------------

นีโร่: คงต้องขอบคุณซินะ

ดันเต้: ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ ไหนล่ะคำพูดอวดดีที่นายชอบทำน่ะ

นีโร่: นั่นก็อาจจะดีกว่านะ แต่ยังไง ชั้นเป็นหนี้นาย

ดันเต้: อย่าใส่ใจเลย ชั้นมีเหตุผลที่ต้องช่วยน่ะ... ดูแลตัวเองด้วย

<ดันเต้ตบบ่าเป็นเชิงลา>

นีโร่: เดี๋ยว นายลืมนี่

<นีโร่ยื่นยามาโตะให้>

ดันเต้: เก็บมันไว้เถอะ

นีโร่: อะไรกัน...? มันเป็นของสำคัญสำหรับนายนะ...?

ดันเต้: มันเป็นของขวัญที่ชั้นให้นาย ชั้นอยากให้นายดูแลมันไว้ จากนี้ไปจะทำอะไรก็เรื่องของนายแล้วล่ะ

นีโร่: เฮ้ ดันเต้! เราจะได้เจอกันอีกมั้ย?

<ดันเต้แค่เดินจากไปพร้อมกับโบกมือ นีโร่จึงเก็บดาบยามาโตะ>

คีรี่ย์: นี่มัน...จบลงแล้ว?

นีโร่: อาจจะ... อาจจะนะ.

คีรี่ย์: เมืองพังพินาศหมดเลย

นีโร่: ใช่

คีรี่ย์: ชั้น...ชั้นยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ย?

นีโร่: เราทั้งคู่แหละ คีรี่ย์... ถ้าชั้นเป็นปีศาจ แล้วไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป...เธอยังต้องการชั้นรึเปล่า?

คีรี่ย์: นีโร่ เธอก็คือเธอ ชั้นอยากอยู่กับเธอเท่านั้น เธอเป็นมนุษย์ที่สุดมากกว่าใครๆที่ชั้นเคยเจอ

<นีโร่ยิ้มและใส่สร้อยคอคืนให้คีรีย์ และกำลังก้มลงจูบนีโร่ก็ชักปืนขึ้นมายิงปีศาจ>

นีโร่: ดูเหมือนตั้งใจขัดจังหวะเลยนะ จูบนั้นคงต้องรอไปอีกหน่อยนะ

คีรี่ย์: ไม่เป็นไรจ้ะ... ชั้นรอได้

นีโร่: ขอบคุณนะ ตอนนี้ก็...ลุย!

<หลังจากจบการต่อสู้ลง คีรีย์กับนีโร่จะยืนกุมมือกัน ตัดมาที่ทำงานของดันเต้ เลดี้จะเอาค่าจ้างมาให้>

เลดี้: เธอช่วยชั้นได้มากเลย ตอนนี้ชั้นจะได้ทำงานของชั้นซะที

<ทริชเปิดกระเป๋าเงินพบว่ามีแบงค์ม้วนอยู่ 1 ปึกเท่าทองม้วน>

ทริช: ถ้าเราช่วยเธอขนาดนั้นค่าตอบแทนมันก็ต้องสมน้ำสมเนื้อหน่อยสิ? เธอนี่ไม่จริงใจเลย

เลดี้: สมน้ำสมเนื้อหรอ? ไม่ใช่ความผิดของพวกเธอหรอที่ทำให้เกิดความเสียหายขนาดนั้น? สปาด้าตัวป้งๆกลางเมืองเนี่ยนะ?

<ทั้งคุ่จ้องไปที่ดันเต้ซึ่งทำไก๋อ่านหนังสือต่อไป แต่ทริชดึงออกมา>

ดันเต้: เฮ้! ชั้นกำลังอ่านตอนไคลแมกซ์อยู่นะ!

ทริช: นี่เป็นความผิดนายด้วย ดันเต้.

ดันเต้: โอเค โอเค...ให้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นแหละ

เลดี้: ก็ดี ตกลงได้แล้วนะ

<โทรศัพท์จะดังพอดี ทริชรับสาย>